Het blauwzwarte legioen én de neutrale voetballiefhebber sluiten Club Brugge opnieuw in de armen. Het voetbal dat Club brengt onder Koster, is een verademing in vergelijking met de voorgaande drie seizoenen.

Standard en Anderlecht behaalden beiden een gouden punt afgelopen week in Europa. Bölöni en Jacobs kozen ervoor om hun systeem aan te passen aan de tegenstander met de nadruk op een goede organisatie en snelle tegenaanvallen. Adrie Koster deed het zo niet. En net dat maakt dat Club opnieuw in de armen gesloten wordt van de voetballiefhebber. Blauwzwart speelde in Toulouse, de Franse nummer vier, vrank en vrij met open vizier en controleerde die wedstrijd zelfs gedurende 60 minuten. Tot het op voorsprong kwam. Dan begonnen de defensie en doelman Stijnen terug te kwakkelen.

Het systeem van Koster is gebaseerd op balbezit. De drie mensen voor de verdediging, Vadis, Geraerts en Blondel, moeten het balletje rondspelen, eens diep, dan weer breed, én ze moeten zelf zorgen voor extra diepgang en aansluiting. Blondel kan zich na jaren opnieuw aanvallend uitleven, Geraerts is opnieuw die infiltrerende middenvelder die we kennen van bij Standard. Daarvoor staan meestal twee creatievelingen. Koster heeft keuze uit Vargas, Perisic en Dirar. Die eerste lijkt stilaan incontournable. Geen doelpunt van Club of de Venezolaan zit er met een voet tussen. Dirar kende een fantastisch seizoensbegin, maar deemstert een beetje weg na zijn schorsing. Akpala of Kouemaha vormen de brekers vooraan. Zij moeten de defensie van de tegenstander op de heupen werken met hun loopwerk.

De achillespees van Club blijft de defensie. Maar net op die positie mag Koster goede hoop hebben. Na de wedstrijd tegen Anderlecht krijgen de geblesseerde verdedigers Donk, Simaeys, Alcaraz en Vermeulen twee weken om terug wedstrijdklaar te zijn. En dan moet Club helemaal staan waar het hoort. Aan de top van het Belgisch voetbal.